Ik had hier totaal geen idee van, dus vroeg ik het maar aan onze stagebegeleidster en ik was toch wel even verschoten. Het oudste kind met HIV was 12 jaar oud hier in Zuid-Afrika. Het doet me wel pijn om te weten dat alle kinderen slecht rond de 10 jaar zullen worden. Ik probeer echter te focussen op de tijd die ze nu hebben.Deze week heb ik enkele kinderen zien vooruit gaan in hun ontwikkeling en dat is wel zeer bemoedigend. Ik hou echt van hen en zal het moeilijk hebben om hen hier achter te laten. Vooral een van mijn volgpatienten heeft een ongelofelijke vooruitgang geboekt. Toen Hannelore en ik hier toekwamen deed het meisje van meer dan twee jaar niets anders dan wenen. Ze kon niet kruipen en ze kon niet rechtstaan. Ze droeg altijd een pamper en kon niet zelf eten. Dit meisjes is nu gegroeid tot een goedlachs meisje die de andere kinderen helpt, die kan kruipen, kan rechtstaan, bijna kan wandelen, bijna alleen kan eten… Het is een schat.
Deze week was een fijne week en de tussentijdse evaluatie deed ons beseffen dat we goed bezig zijn maar dat er nog dingen zijn die we kunnen verbeteren.
Vorige weekend ging ik met de schoonbroer van Zelda naar een Hawaiaanse dansavond waar een paar meisjes me al de dansen aan leerden. Het was een leuke avond en dat was eigenlijk ook het enige leuke die ik deed vorig weekend.
Dit weekend ga we naar Montagu waar we slapen in een trekkershutje en van daaruit gaan we gaan wandelen in de bergen en een canyon gaan bezoeken.
We zijn benieuwd…
Lijkt me moeilijk om mee te maken, maar wel goed. Beter dan de realiteit nooit te kennen. Sterkte!
hey semme,
amai ja ik schrik daar toch ook van eigenlijk.
ben er zelfs niet goed van. moet zwaar zijn voor jou ook. ik weet hoe het is om met mensen te leven die geen leven lijken te hebben. hoe moeilijk het is om die mensen hoop en blijdschap te blijven geven.
Maar toch is het zoo belangrijk hé wat je doet. en ik denk (en ik denk dat je ook wel weet) dat je heel wat kan betekenen voor hen hé.
allez semme,
geniet er nog van en ik bid dat je veel kracht kan hebben en geven
groetjes
Filip
He Filip,
ik zie het eigenlijk niet als werken met mensen die geen leven lijken te hebben, want dat hebben ze zeker wel. Weet je, ondanks al de problemen die er hier zijn rond HIV/AIDS en TBC zijn bijna al de moeders van de kinderen christen. Ze hebben dus nog steeds een reden om voor te leven en dat doet wel veel. De moeders zijn me ook heel dankbaar. Van een moeder krijg ik bijna iedere dag een knuffel ( van de kinderen trouwens ook)
Ik ga weer aan het werk nu.
ciao
Sem
Oi the Semme
Long time – no hear
Eigenlijk de eerste keer dat’k op je blog geraakt ben (dankzij je bro)– en t’is ne keer geestig om te zien en te lezen hoe m’n kotgenootje het stelt in the tablemountain-country.
De verversing, met Jemimah op kot, is zeker geslaagd (voor indien ze dit meeleest, hoe het echt was hoor je wel als je terug bent!!:-)), ze kookt zij af en toe ne keer voor ons, ZSuper natuurlijk — één van de vele redenen waarom ik vind dat wanneer je terugkomt, er moet getost worden, of blad-steen-schaar moet gedaan worden om te zien wie er mag blijven,
Neen, t’ga vetjes sjiek zijn om je terug in m’n buurt te hebben, k’zie dernaar uit om de verhaaltjes en avontuurtjes live uit je mond te horen, en ne paar fotookens te aanschouwen —
Zo –bij deze heb’k m’n -vrijwillige plicht- vervuld, — tot binnen een paar weekskens amigo –
Toi toiz
de Maertn
Maarten,
je hebt mij een moeilijke opdracht gegeven. Ik heb nog maar een winkel gevonden waar ze grote vlaggen verkopen en dat is op een plaats waar het verschrikkelijk duur is, maar ik geef niet op…
Als er een iets is dat ik mis, is het wel het studentenleven, en ik zie er wel naar uit om terug op kot te zitten al geniet ik nog steeds onzettend veel van mijn leven hier. En maarten, ik snap veel beter waarom je geen vier jaar op dezelfde plaats wilt blijven, maar je toch vragen om door te bijten.
ciao